Twee Wolken, Een Wolk & Hors

Vlieland heeft al jaren een eilanddichter. Dat is Gerda Posthumus. Sinds juni 2017 heeft Vlieland ook een eilandschilder. Michael Horn is zijn naam. Hij is in de gemeenteraadsvergadering van 26 juni 2017 door de gemeenteraad tot eilandschilder benoemd en krijgt een stimuleringssubsidie. De aanwijzing geldt voor drie jaar en daarna wordt een nieuwe kunstenaar aangewezen. De gemaakte werken worden in het museum getoond en aan het einde van de drie jaar (juni 2020) krijgt Michael Horn een expositie in het museum aangeboden.

Momenteel is in het museum te zien een ensemble, bestaande uit 3 losse werken, getiteld Twee Wolken, Een Wolk en Hors. In het echt ziet het er veel mooier uit!

NU: FRIA

19 juni t/m 1 december 2018

Een selectie kunstenaars van de groep FRIA, kunstenaars uit Noord-Nederland, tonen hun werk op Vlieland. Een tentoonstelling in samenwerking met Galerie Vlieland Maritiem en Podium Vlieland. De tentoonstellingen in de beide andere locaties beginnen begin september.

In Museum Tromp's Huys exposeren: Joke Stapensea (etsen), Gwendolyn van Essen (gewassen inkt), Gerhild van Rooij (foto/fotocollage), Johan Haantjes (schilderijen), Ellen Cohen (gemengde techniek), Aukje Reitsma (digitale tekeningen), Oesje Zegel (schilderijen), Hennie Dijk ('kleintjes') en Anne Dijkstra (schilderij)

 

Gasten schilderen Vlieland 2017-18

11 november 2017 - 24 februari 2018

Vlieland trekt jaarlijks veel terugkerende gasten, veel creatievelingen ook. Zij leggen hun indrukken van het eiland vast in beeldende kunst. De Cultuur Historische Vereniging biedt hen tweejaarlijks een podium om die kunst met anderen te delen. Het museum stelt hiervoor met plezier de tentoonstellingszolder beschikbaar.

De werken zijn te koop. Bij verkoop ontvangt het museum een commissie. Daarmee kunnen toekomstige tentoonstellingen mogelijk worden gemaakt.

Het publiek wordt gevraagd een stem uit te brengen op het meest aansprekende, mooiste of meest verrassende werk. De uitreiking van deze Publieksprijs zal om 14.00 uur plaatsvinden op zaterdag 24 februari.

Heeft u vragen over de tentoonstelling, dan kunt u contact opnemen met mevrouw Bijtelaar (0562 451999).

Gezicht op Vlieland, november

19 november - 15 maart 2018

Het meet maar liefst 160 bij 120 cm. Het is kleurrijk. De lucht is overweldigend. Schitterend geschilderd. Te zien is het Vuurboetsduin vanaf de strandovergang Fortweg. De velden bij Het Witte Lid staat onder water. Vanaf 19 november is het in Museum Tromp’s Huys te bewonderen, een schilderij van Waddenschilder Janhendrik Dolsma.

Op Dolsma’s (1950) schilderijen is geen sterveling te zien. Toch zijn ze beslist niet leeg. De ruimte op het doek wordt gevuld met de lucht, het licht en de weerspiegeling daarvan in het water. Meestal schildert hij de zee. Daarover zegt hij zelf: “Zolang als ik me kan herinneren ben ik gefascineerd geweest door de zee. Als jongetje van een jaar of vijf zag ik hem (haar?) voor het eerst en ik was volkomen overdonderd; dat iets zo groot kon zijn. Dat gevoel is eigenlijk altijd gebleven.”

Walviskaken als grafmonumenten

Bijzondere Vlielandse grafcultuur nader bekeken

Een reproductie van een fraaie tekening van de walviskaken op het kerkhof van Johannes Graadt van Roggen ondersteunt een kleine tentoonstelling over de walviskaken op het kerkhof en de walvisvaart vanuit Vlieland.

Vlieland was in de 17de eeuw actief betrokken in de walvisvaart. Hoewel de andere Nederlandse en Oost-Friese Waddeneilanden een groter aandeel in deze bedrijfstak hadden, telde Vlieland in de bloeitijd 74 commandeurs onder zijn bevolking. De meeste van deze kapiteins ter walvisvaart woonden in West-Vlieland. Een bekende onder hen was Rijk Corneliszoon IJs. Naar hem is niet alleen een Oost-Vlielander glop vernoemd, maar bovendien de door hem ontdekte eilanden ten oosten van het voormalige Zuyd-Ooster Eyland, thans Edgeøya, op Spitsbergen. Op een kaart van Gerard van Keulen uit 1728 staan de eilanden vermeld als Ryk Ises Eylanden. Deze kaart is in de collectie van Het Scheepvaartmuseum.

Een restproduct van de walvisvaart vormden de onderkaakhelften van de baardwalvissen. Ze werden in de veeteeltgebieden van Holland, Friesland en Groningen in weilanden geplaatst als schuurpaal voor het vee. Ook werden de kaakhelften wel gebruikt als materiaal voor schuttingen en hekwerk; de schouderbladen gebruikte men als stoeptegel.

Op Vlieland werden de kaken gebruikt als grafsteen. Vlieland was een armer eiland dan de andere Waddeneilanden. En grafstenen waren duur. Een walviskaak was duidelijk tweede keus en eigenlijk een teken van armoede. Maar tegenwoordig maken die grafpalen deel uit van Vlielands cultuurhistorische rijkdom: ze kennen in Europa hun weerga niet.

Groenlandse walvis

Dat werd al in 1920 onderkend door dr. A.B. Van Deinse, een Rotterdams bioloog, die zich in walvissen had gespecialiseerd. Op diens verzoek werden zes van de zeven Vlielandse walviskaken van het kerkhof naar de N.H. Kerk verplaatst, waar ze niet langer te lijden hadden van weer en wind. De zevende - met de fraaiste inscriptie! - verdween naar het Natuurhistorisch Museum te Leiden, nu Naturalis. De overige zijn nog steeds in de kerk te bewonderen. Die Leidse kaakhelft zal daar wel blijven. Het is een bot van de Groenlandse Walvis, die mede door toedoen van onze dappere en ijverige voorvaderen is uitgestorven. De collega's in Leiden koesteren de zeldzame kaakhelft vanwege zijn natuur¬historische waarde.

Betzy Akersloot-Berg legde in olieverf vast hoe de kaken tot dan toe op het kerkhof stonden. Dit schilderij hangt in de tuinkamer, als onderdeel van de tentoonstelling over Betzy op Vlieland. In de collectie van het museum bevinden zich ook ander curieuze voorwerpen: een walvisschouderblad, waarop Betzy een Noors kustgezicht schilderde, een driepoot krukje van een walviswervel, een foto van een gezelschap voor de geopende muil van een dode walvis en een walvispenis. Betzy zelf mocht zich namelijk ook tijdelijk rekenen tot de walvisvaarders. In opdracht van de Duitse keizer Wilhelm II voer ze in 1892 vanuit Kiel mee om de jacht in schetsen en schilderijen weer te geven. Of ze naar aanleiding van die expeditie ook werkelijk schilderijen heeft gemaakt, weten we helaas niet.

Het origineel van de fraaie tekening van Johannes Graadt van Roggen was t/m eind november 2016 het centrale middelpunt van deze tentoonstelling. De tekening is eigendom van het Drents Museum in Assen. De als grafmonument gebruikte walviskaken in de kerk zijn uitgebreid te bezichtigen tijdens de Markante Monumenten-wandeling.